انقدر گفت و گفت
ازش بدم میاد…
از سر مجبوری با همین…
و من فکر کردم
اینقدر ساده نیست. هست؟
اصلا اگر هم اجباری باشه، این هم یه نوع رابطه ست دیگه!
ایا میدونستم؟ قبل این که دوباره شروعش کنم میدونستم؟ یا این که احساسم از جای واقعی تری می اومد؟ یا احساسم از جای دیگه ای می اومد. از اونجایی که شناخت کمتره. نمیتونم. نمیتونم تو این وضعیت تمومش کنم. قلبم پینه بسته اما نمیتونم. قدرتشو ندارم. این رابطه حتما برای من کارکردی داره که ادامه ش دادم. حتما داره…
بیدار شدم و خواب به چشمم نمیاد
دیشب باهاش دعوام شد
گفتم من خیلی خوشحالم دلت میاد بخوابی اصلا
گفت چیکار کنیم بندری بزنیم؟
حقیقتا ذوق در این ادم مرده
اخر با خودم گفتم به جهنم و یک شب بخیر خالی گفتم
بعد جالبه خواب دیدم با کسی هستم به غایت با ذوق. جوری که به خاطر یه شکلات که برام خریده بود ذوقش داشت به اسمان هفتم میرسید. و من باز هم خوشحال نبودم. لابد روش زندگی برای فهموندن این است که هیچ چیز کافی نیست. ذوق زیاد ذوق کم. اگر دلت جایی ارام نباشد، جایی درون خودت، هیچ رابطه ای کافی نیست.
میدونی
وقتی اونی که بهش حسی داری دوستت نداره
ناخوداگاه به خودت شک میکنی
میگی من چی کم دارم
که دوستم نداره
هرچقدر هم بهت بگن تو چیزی کم نداری باز انگار یه جایی تو قلبت خالیه
میترسم
من طلسم شدم
کار برام نیست
نوشتم و به این فکر کردم که واقعا طلسم شدم
انگار کسی من رو نفرین کرده باشه
نفسم رو با خشونت بیرون دادم
کتاب رو گذاشتم کنار
و به سقف زل زدم
یادم هست یه بار به دوستم پیام داده بودم چه میکنی؟ گفته بود به سقف زل زدم. برام عجیب بود. من نمیتونستم به سقف زل بزنم. انگار باید ده سالی میگذشت که من هم به این نتیجه برسم که زندگی شاید چیزی جز زل زدن به سقف نباشد!
لطفا با لبخند وارد شوید!
فهمیدم مشکل کجاست. در نبود کار و فعالیت های روزمره ای مثل کافه رفتن و کتابخانه رفتن و از این دست کارها، ارتباطم با ادم هایی که نمیشناسم به شدت افت کرده
و برای منی که از لبخند ادم ها جان میگیرم این یه جور افول انسانیت است
دلم میخواد فردا برم داخل یه مغازه فقط برای این که با فروشنده همصحبت بشم. چقدر ادم باید تنها باشد که به اینجا برسد؟ نمیدانم. اما حسرت یک لبخند غریبه به دلم مانده
پس لطفا با لبخند وارد شوید:-)