نپرسید لطفا!اصلا!

سلام ارى جان.نمیدانم قبلا گفته بودم یا نه، اما من خیلى راحت گریه ام میگیرد.نمیدانم چون مادرم از گل نازک تر بهم نگفته اینطوریم یا این که انقدر ضعیفم واقعا.نمیدانم عمق واژه ى ضعف چقدر باید باشد که آدم را وادار کند به حرفِ درشت زدن.نمیدانم این همه حرفى که توى دلم به آن بنده خداى عوضى! زدم کدام گوشه از فلک را دگرگون خواهد کرد.نمیدانم ارى جان.این لحظه تنها لحظه ایست توى عمرم که دلم تنهایى میخواهد.نه کسى باشد که حالم را بپرسد نه کسى باشد که بخواهد دلش بسوزد براى من.هرچند البته یک آغوش گرم از مادرم کفایت میکرد.که آن هم ممکن نیست الان.که انگار حمایت را جور دیگرى معنا میکنند همه.چقدر دلم میخواست بخندم به حرف آن دکتر لعنتى.چقدر دلم میخواست یک فحشى چیزى باشد که عمق نفرتم را برایش معنا کند.چقدر الان دلم میخواهد که همین امروز بروم و استعفا بدهم از رشته اى که کثافت به بار آورده.که هر بار کسى حرفى زد مجبور نباشم از چیزى دفاع کنم که بهش معتقد نیستم.من هیچ وقت از آدمى این اندازه تنفر نداشته ام.نمیدانم.شاید هم تنفر از همان ضعف باشد مثلا.اما میتوانم قسم بخورم ارى جان.که این تنها آدمیست تا الان که دلم خواسته بروم و تف بیندازم توىصورتش.اما حیف که لحظه ها میگذرند.و انقدر زود همه چیز دیر میشود که من با چشم گریان بنشینم و این ها را بنویسم.دلم یک آه خواست به وسعت دنیا.بعدش هم ترجیحا یک ایست قلبى ناگهانى.که شاید وجدان کسى عذاب بگیرد..ارى جان امروز متنفر شدم از رشته ام.که میتواند آرامِ جان باشد.اما..اصلا چه کسى گفته بود که من میخواستم پزشک باشم.به قیمتِ پانزذه شانزده سالى که هنوز نصفش هم طى نشده.به قیمت علاقه اى که به تاراجِ آینده رفت.به قیمتِ همین لحظه.همین لحظه که دلم خواست بمیرم و کسى من را نبیند اینطورى؟چه بد گول خوردم از روزگار.اصلا ارى جان.مگر من یک زمانى به کسى گفته بودم که میخواهم بیایم به این دنیا؟گفته بودم که تمایلى دارم؟پس چرا آن خدایى که ازش حرف میزنند آن بالا نشسته و براى من نطق میکند.بهش بگو بیاید همینجا زندگى کند.تا من یک روزى بروم و دستش را بگیرم و بگویم هنوز هم باور دارد که جهنم میتواند جاى دیگرى باشد؟!

٢ساعت بعد نوشت : حالم بهتر شده ارى جان.اما هوز تنفرم سر جایش است...